Szelak Orange z woskiem 0,5kg

🟡 Szelak Orange z woskiem – naturalna żywica do politury

Dostępny w opakowaniach: 0,1 kg · 0,25 kg · 0,5 kg · 1 kg · 5 kg · 10 kg · 25 kg

Opis produktu:

Szelak Orange z woskiem to naturalna żywica szelakowa o ciepłej, pomarańczowo-złotej barwie, zawierająca naturalny wosk szelakowy. Dzięki obecności wosku, politura uzyskana z tego szelaku tworzy miękką, lekko satynową powłokę, idealną do wykończeń mebli, ram, ikon oraz powierzchni drewnianych w stylu klasycznym.

Produkt polecany do pozłotnictwa tradycyjnego, politurowania mebli, konserwacji zabytków oraz prac artystycznych.

Właściwości techniczne:

• Barwa: pomarańczowo-złota (orange)

• Forma: płatki (łuski)

• Zawartość wosku: naturalna (nieodwoskowiony)

• Temperatura topnienia: ok. 110–125 °C

• Rozpuszczalność: alkohol etylowy, metanol, aceton

• Skład: żywica szelakowa z naturalnym woskiem

Zastosowanie:

• politury spirytusowe o klasycznym, lekko satynowym wykończeniu

• izolacja pod pozłocenia (szczególnie olejne)

• konserwacja mebli, ikon, ram i instrumentów

• składnik lakierów, tuszów i naturalnych powłok ochronnych

Produkt dostępny w sklepie Noris East – w różnych gramaturach, dopasowanych do potrzeb rzemieślników, konserwatorów i artystów.

Szelak do politurowania, renowacji mebli i zabezpieczania pozłoty.

Szelak powstaje  w ten sposób, że pewne gatunki czerwców, owadów z rzędu pluskwiaków, pasożytując na niektórych gatunkach roślin /głównie figowców/ wypijają sok z pędów i przerabiają go w organizmie na masę żywiczną.

Jest ona następnie wydzielana i pokrywa całą powierzchnię czerwca, który w końcu pod nią zamiera. Przy dużej liczbie takich owadów gałęzie pokrywają się skorupą o grubości do 1 cm, co prowadzi do ich obumarcia.
Szelak “lak pierwotny”, pochodzi często z zupełnie innych roślin, nie zawsze jest wyprodukowany przez te same czerwce.
W języku hinduskim nazywa się “laki” to znaczy “sto tysięcy” i świadczy jak ogromna liczba owadów jest potrzebna do jego wytworzenia.
Czerwce są hodowane sztucznie na szeroką skalę w Indiach.

Żywicę zbiera się cztery razy do roku. Zanim produkt ten trafi do odbiorców, jest poddawany przeróbce.
Uwalnia się go od zanieczyszczeń, usuwa rozpuszczalny w wodzie barwnik i wosk szelakowy.
Potem się stapia często z dodatkiem kalafonii i przerabia na łuski na specjalnych walcach. Tak spreparowany szelak ma zabarwienie od jasnożółtego do rubinowego, który uważany jest za mniej wartościowy.



Szelak zawiera, oprócz żywicy szelakowej i pewnej ilości zanieczyszczeń wosk szelakowy, oraz barwniki.
Topi się w temperaturze 110-125stopni C. Rozpuszcza się w spirytusie metylowym, etylowym i acetonie, a na gorąco - w wodzie, zawierającej pewien procent zasad.
Szelak zmydlony w roztworze boraksowym stosowany jest do wyrobu tuszów nierozpuszczalnych po wyschnięciu. Jest odporny na światło. Biały szelak wyrabia się z odmian jasnożółtych przez działanie chemiczne, (wybielanie) przede wszystkim związkami chloru (podchloryn sodu). Roztwory spirytusowe są jednak jeszcze zabarwione na lekko żółty kolor. Szelak bielony jest bardziej kruchy i wymaga przechowywania pod wodą, bez dostępu światła i powietrza, gdyż staje się nierozpuszczalny w alkoholu.

Barwne odmiany szelaku służą do wyrobu werniksów złocistych i są najlepszym materiałem izolującym przy złoceniach olejnych.
Szelak pod nazwą “gumi lack” występuje w starym piśmiennictwie już na początku XVIIwieku.

POLITURA w/g Wikipedia

Politura – spirytusowy roztwór szelaku używany w meblarstwie do wykańczania powierzchni drewna.

Technika wykańczania powierzchni zwana politurowaniem, znana jest od XVII w. W Polsce ten rodzaj wykończenia rozpowszechnił się w latach 20. i 30. XIX w.

Każdy meblarz ma swój przepis na sporządzenie politury. Np.:

• 250 g szelaku w płatkach wsypać do słoja, zalać 750 g alkoholu absolutnego (odwodnionego) i szczelnie zamknąć.
• Wstrząsać roztworem wiele razy w ciągu dnia aż do całkowitego rozpuszczenia.
• Szelak często jest jeszcze zanieczyszczony, więc należy go przed użyciem dokładnie przefiltrować.

Najczęściej stolarze używają kilku stężeń (3–4) politury do całkowitego wykończenia powierzchni.

Powierzchnia przeznaczona do politurowania powinna być równa i pozbawiona wszelkich fałd czy wgięć. Politurę nanosi się na powierzchnię tamponem wełnianym owiniętym w czystą lnianą lub bawełnianą szmatkę lub watą owiniętą jedwabną szmatką. Nasycenie tamponu politurą reguluje się w zależności od chłonności podłoża i grubości nałożonej już warstwy. Pory drewna i mniejsze nierówności zaciera się sproszkowanym drobno pumeksem.

Tampon należy prowadzić równomiernie, niezbyt szybko, wykonując ruchy okrężne i ósemkowe. Pracuje się na całej powierzchni jednakowo, nie zatrzymując się, gdyż można odwarstwić („przypalić”) nałożone już warstwy. Aby tego uniknąć, w trakcie politurowania dla lepszego poślizgu można na tampon dać 2–3 krople oleju lnianego lub wazeliny.

Czynność powtarza się wielokrotnie, z kilkugodzinnymi (dla wyschnięcia) przerwami po kilku warstwach politury o tym samym stężeniu. Końcowym etapem politurowania powinno być przetarcie powierzchni tamponem nasyconym czystym alkoholem. Po wytrawieniu resztek oleju i wypolerowaniu powierzchnia przedmiotu powinna być „gładka jak lustro” i błyszcząca. Najbardziej błyszcząca jest politura w stylu francuskim, angielska jest cieńsza, mniej błyszcząca.